Gözlerin bir akşam vaktiydi,
sessizce sönen.
Ellerin yokluğa açılan bir kapı,
kapanmayan.
Rüzgâr saçlarını savurur muydu hâlâ?
Ya da yağmur,
ıslatır mıydı tenini
sen fark etmeden?
Geceler uzadıkça uzuyor,
ben her sabah biraz daha eksiliyorum.
Ve biliyor musun?
Sensizlik değil asıl,
seninle yarım kalmış her şey…
her şey…
her şey…
ADİL AKTAŞ
22 MAYIS 2026
